Muziektheaterproductie "Vrouwe"
Vrouwe IJsselstein Swingt heeft van 12 t/m 14 november 2002 met een theaterproductie, getiteld 'Vrouwe', op de planken gestaan. De regie was in handen van Gieske Biemert. Het waren een drietal spetterende shows in het Fulcotheater te IJsselstein.
(Klik op de foto om de fotogalerij te bekijken)
(Recensie van Theo Mars)
VROUWE IJsselstein Swingend in de vernieuwing.
In een zeer vrouwelijke, oogstrelende outfit startte een indrukwekkende show, waarin 'close harmony' wel centraal stond, maar die geheel was opgenomen in een prettig vallend kader van ruimte, beweging, eenheid, met als thema Vrouw. De gekozen vorm was niet alleen oorspronkelijk, doordacht en verfrissend, maar kan volgens mij gerust vernieuwend worden genoemd. Het werd een lust, niet alleen voor het oor, maar ook doorlopend voor het oog. Ik kwam ogen te kort en genoot van de ontspannen uitstraling van deze ambitieuze groep vrouwen, die regelmatig en met veel overtuiging het ruime podium volledig wisten te vullen. In het programma stond nogal pretentieus 'muziektheater' vermeld, maar ze maakten het helemaal waar. Aantrekkelijk theater, uitgesproken vrouwelijk.
Dit leek niet meer op werk van amateurs, die 3 achtereenvolgende avonden optraden, maar van professionals, die in staat moeten worden geacht elders in het land de nodige volle zalen te trekken, maar ja, hoe leg je dat aan 'n ander uit. Maar toegegeven, er zijn ook echte professionals aan te pas gekomen. Floor van Erp, zo'n 20 jaar dirigent van deze vrouwengroep op zoek naar nieuwe wegen. Regisseur Gieske Bienert, die middels een intensieve dialoog met de vrouwen, vorm en inhoud zeer kreatief en harmonieus bij elkaar wist te brengen. Gedurfde belichting en last but not least de toegepaste geluidstechniek. Geheel onopvallend hingen er microfoons boven de dames, die ervoor wisten te zorgen, dat de stemmen, die veelvuldig in alle richtingen gingen, in balans te horen bleven, zonder het idee, dat het geluid (ook) uit de speakers kwam. Héél knap. Vooraf kreeg ik te horen, dat er geen pauze zou zijn. Het klonk me niet aantrekkelijk in de oren. Maar in werkelijkheid bleek ik onafgebroken geboeid 'op het puntje van mijn stoel' te zitten en dacht niet eens meer aan een pauze. Kortom: echt een indrukwekkende avond.
